Zomaar een ode?

on
Foto: Hélene Wiesenhaan
Foto: Hélene Wiesenhaan

Het Gemeentemuseum Den Haag raakt de gevoelige snaar van modeminnend én modemakend Nederland opnieuw. Of Madelief Hohé doet dat, als modeconservator van het museum. Amper een jaar geleden presenteerde ze met trots een tentoonstelling over romantische mode, met als ondertitel ‘Mr. Darcy meets Eline Vere’. Ruisende zijde, adembenemende borduursels, ruches en grote crinolines beloofde de uitnodiging. Woorden die bijna als synoniem gelden voor Jan Taminiau. En natuurlijk, zijn creaties namen dan ook een belangrijke plek in op de tentoonstelling, naast kleding uit Downton Abbey en ontwerpen van – ik noem ‘zomaar een’ – Jean Paul Gaultier.

Nu heeft hetzelfde museum opnieuw een modetentoonstelling. Mode scoort nou eenmaal. Dit jaar onder de noemer ‘Ode aan de Nederlandse Mode’. En daar zien we, naast Joan Pretorius – ontwerper voor onder andere koningin Wilhelmina en genoemd als eerste couturier van het land – veel aha-erlebnissen door namen uit de laatste pakweg 25 jaar. Frank Govers. Fong Leng. Frans Molenaar. Opvallend ook: flink wat namen die pas in de laatste paar jaar een beetje beginnen door te sijpelen. En namen waarvan ik eerlijk gezegd nooit heb gehoord. Kan aan mij liggen. Of mag het geen mode heten, maar Kunst, met de grote K, en daarom onbegrepen in een museum worden weggestopt? Namen die het grote publiek in elk geval niet oplepelt.

Navraag leert dat ook Sheila de Vries en Addy van den Krommenacker op de gastenlijst staan. De ontwerpers van onder andere de prinsessen Beatrix, Irene, Margriet, Margarita, Carolina en Aimée laten echter verstek gaan bij de opening. Beide hebben hun stinkende best gedaan om Nederland als modeland op de wereldkaart te zetten, als dat een criterium zou zijn. Addy bijvoorbeeld met shows in Australië en Italië, Sheila had zelfs haar eigen tv-show over mode in Amerika. Navraag bij de couturiers leert dat ze verkiezen niet naar de vernissage te gaan omdat ze gepasseerd zijn. De Vries is diep beledigd. Van den Krommenacker haalt teleurgesteld zijn schouders op. ‘We pretenderen niet een totaaloverzicht te bieden, wat ook té veel zou zijn als geheel’, licht de verantwoordelijke conservator toe. Maar waarom een ode aan ontwerpers die dat nog niet verdienen? Met hun staat van dienst hadden De Vries en Van den Krommenacker een ode verdiend. ‘Maar,’ wordt er als reden gefluisterd in het hautaine Haagse: ‘die twee zijn niet zo origineel’.

Om Jan Taminiau kun je in deze expo niet heen. Om eerlijk te zijn: wat mij betreft is er ook geen gelijke, in Nederland althans. Hij past de meest bijzondere technieken toe voor oogverblindende creaties. ‘Wie kent niet de oogverblindende blauwe creatie, een ontwerp van Jan Taminiau, waarin koningin Máxima was gehuld tijdens de inhuldigingsceremonie?’, roept het Gemeentemuseum al op de website. Een ontwerp van Jan Taminiau? Of gekopieerd van Elie Saab, die een seizoen eerder op de catwalk een vergelijkbaar model liet zien, in een rode variant. Lang, borduursels op de top, doorschijnend over het decolleté, smal ceintuurtje waaronder het borduursel verderkruipt. En een cape met brede schouders, om het geheel extra statuur te geven. Laten we het een ode aan de Libanese mode noemen.

 

hand

jansaab

3 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Myrna zegt:

    Wow. Ik ben naar de tentoonstelling geweest Rick en het viel me ook op. Het is vol, leuk vormgegeven, maar ook onbekende namen en op zoek naar namen die onvindbaar blijken. En die kopie van Saab! WOW!

  2. Peter zegt:

    Een regelrechte kopie is het misschien niet, maar het lijkt er wel heel erg op. Jammer dat de focus van anderen bij Jan altijd op die blauwe jurk ligt. Zo bijzonder is ie niet!

  3. Mientje75 zegt:

    Wie is Michel Barnaard van Bergen dan? Die staat ook op de tentoonstelling. Omdat hij een keer bij Koffietijd is geweest, misschien….? Verder leek het wel erg op een kopie van Mondriaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *